Er was de afgelopen weken even geen ruimte om blogs te schrijven, er gebeurde gewoon teveel. Ik heb moeite gedaan om het nieuws te volgen, de relevante informatie te delen en mij te verdiepen in de complexe materie van PCR-testen, vaccins en preventie mogelijkheden. Door de niet aflatende stroom van eenduidige berichtgeving via de media stuiterde ik via cognitieve dissonantie en ongeloof naar hoop en vertrouwen en weer terug. Het lijkt wel of we in een achtbaan zitten.

 

Die achtbaan zie ik terug in de reacties op mijn tijdlijn. Daar ontstaan heftige discussies tussen mensen, soms zelfs zo erg dat ik reacties moet verwijderen.

 

Wat zegt dat eigenlijk over onszelf, dat we gaan schelden, boos worden en van elkaar vervreemd raken?

 

De één vergelijkt een minister met Hitler en de ander wordt daar woedend om. Wat voor de een alle fatsoensnormen overschrijdt, is voor de ander de normaalste reactie van de wereld.

 

Waarom reageren we zo? Wat raakt ons zo?

 

Wanneer we geraakt worden reageren we allemaal op basis van onze eigen, oude overlevingsstrategieën.

 

Gebeurtenissen in de kinderjaren worden in de huidige situatie getriggerd, dan kun je feller of boze reageren dan anders. Als je bijvoorbeeld als kind klem gezeten hebt in een gezin waar je gedwongen werd dingen te doen die je niet wilde, kan het zijn dat je meer behoefte hebt aan autonomie.

 

Zo kan het ook zijn dat je juist in je jeugd veiligheid kreeg van een ouder die je alles uit handen nam, waardoor je nu veel vertrouwen hebt in regeringsleiders.

 

De basis voor je vertrouwen in mensen, de behoefte aan autonomie, de manier waarop jij veiligheid kunt ervaren of de mate van zelfvertrouwen vind je in je jeugdervaringen. Deze zijn uiteindelijk bepalend voor je manier van reageren in het latere leven.

 

Deze crisis vraagt extra veel van ons, we worden uitgedaagd om eens goed in de spiegel te kijken. En dat is niet zo makkelijk.

 

Hoe doe je dat?

 

Wanneer je eenmaal weet waarom je reageert zoals je doet, kun je dit gedrag veranderen. Maar daar is inzicht voor nodig.

 

Zelf werd ik in de crisis bijzonder geraakt door het feit dat ik straks gedwongen wordt om dingen te doen die ik niet wil, dat ik een mondmasker moet dragen terwijl mij dat terugbrengt bij mijn amandeloperatie op 2 jarige leeftijd. Maar ik ontdekte ook dat door de huidige omstandigheden er nog een traumatische gebeurtenis wakker werd.

 

Als 4 jarige heb ik het eerste half jaar op de kleuterschool mijn mond niet open gedaan. Mijn omgeving begreep dat niet, ik was gewoon een kind met een kop erop, want ik kon heus wel praten. In situaties waarin kinderen zich niet vertrouwd en veilig voelen, praten zij niet. Kinderen blokkeren als het ware door de angst, waardoor ze niet kunnen spreken. Dat heet selectief mutisme.

 

Achteraf heb ik nu begrepen wat er aan de hand was.

 

Ik heb nog een levendige herinnering aan de aanleiding voor mijn gedrag, zo levendig dat dit toch wel echt duidt op een traumatische ervaring. Als kind ben ik op dat moment bevroren, verstijfd of misschien wel ‘eruit gestapt’. Juist nu, tijdens de huidige gebeurtenissen werd dit oude ‘trauma’ wakker.

 

Waarom vertel ik dit?

 

Door de huidige crisis heb ik dus de kans gekregen om een stukje van mijzelf te helen. Wanneer je de oude patronen herkent en kunt koppelen aan vroegere gebeurtenissen krijg je inzicht en vooral rust. Er valt iets van je af als je beseft dat bepaald gedrag nu niet meer nodig is. Je ‘reset’ als het ware je systeem, het oude gedrag zoals boos worden, bevriezen, anderen kleineren of je in de hoek laten drukken is niet meer nodig.

 

De crisis heeft dus niet alleen maar negatieve kanten. Deze periode kan ook helend werken en ons allemaal de kans geven om oude patronen te doorbreken, het is een kans om te transformeren. Wie die kans grijpt komt sterker uit de achtbaan.

 

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

The following two tabs change content below.

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)