Toen ik onlangs Nederland vanuit de lucht bekeek, schrok ik van de hoeveelheid gele velden (met gif bewerkte grasvelden en landbouwgronden, met Glyfosaat (Roundup) om precies te zijn). Het zal niet toevallig zijn dat Foodwatch nu net deze week aandacht besteedt aan glyfosaat. Het is bar en boos op dit moment.

 

Dit gif is zogenaamd biologisch afbreekbaar en wordt daarom toegelaten om grotere oppervlaktes te bewerken. Want het scheelt veel werk als je eerst gras of andere gewassen doodt, voordat jet het land omploegt.

 

Ofwel gemakzucht.

 

Voor de boeren scheelt het veel werk, de overheid vindt het allemaal prima en dus is het normaal geworden. Want iedereen doet het.

 

Wat de landbouwsector en de overheid zich niet realiseren, is dat dit gif niet zo onschuldig is als gedacht. Biologische afbreekbaarheid zegt eigenlijk helemaal niks, dat is een loze kreet waarmee we het idee krijgen dat iets onschadelijk is.

 

Glyfosaat lijkt onschadelijk omdat het ingrijpt op de Shikimatepathway. Dat is een biochemisch pathway wat wij mensen niet hebben. En daarom is het zogenaamd onschadelijk voor mensen.

 

Nou, nee dus.

 

Wij mensen mogen dan geen shikimatepathway hebben, maar bacteriën hebben dit wel. Is het dan niet vreemd om te denken dat wij geen last hebben van dit goedje? Bacteriën zijn toch onmisbaar voor onze gezondheid, of heb ik het mis?

 

Glyfosaat heeft een verwoestend effect op onze darmflora, met alle gevolgen van dien. Een van die gevolgen is dat wij mensen steeds slechter oxalaten kunnen verwerken.

 

Ehh, wat? Oxalaten?

 

Oxalaten zijn kleine scherpje kristalletjes die ontstaan vanuit oxaalzuur, aanwezig in o.a. spinazie, rabarber, noten, chocola, avocado, boekweit en zoete aardappelen. ‘Gezonde’ producten dus.

Normaal gesproken worden die kristalletjes afgebroken door een bacteriesoort, de oxalabacter formigenes. Deze bacterie zorgt ervoor dat deze scherpe kristallen de darm niet kunnen beschadigen of nierstenen kunnen veroorzaken. Maar als deze bacterie doodt gaat van glyfosaat, zal dat niet lukken, met alle gevolgen van dien.

 

Nu hoop je misschien dat het bij deze ene bacterie zal blijven, maar helaas. De diversiteit van ons microbioom (darmflora) neemt af door het gebruik van glyfosaat. Tel daarbij op het gebruik van antibiotica en je snapt wat de gevolgen kunnen zijn.

 

Een van die gevolgen is het ontstaan van obesitas. Onderzoek toont aan dat een verminderde diversiteit van het microbioom is gerelateerd aan het ontstaan van overgewicht.

 

Het blijft echter niet bij het bacteriedodend effect van glyfosaat. We weten inmiddels ook dat glyfosaat het mineraal molybdeen uit het lichaam verwijdert. En nu is molybdeen voor de meeste van ons misschien onbekend, maar dat betekent niet dat het geen belangrijk mineraal is. Molybdeen is essentieel voor het SUOX enzym. Sulfiet oxidase is een enzym wat van het giftige sulfiet, sulfaat moet maken. En zonder sulfaat kun je gewoon niet leven.

Molybdeen is ook belangrijk voor het uitscheiden van een teveel aan vitamine B6. Weet je nog dat een teveel aan B6 neurologische klachten veroorzaakt? Zou dat dan met glyfosaat te maken kunnen hebben?

 

En wie het (pittige) artikel van Dr. Senef over de mogelijke rol van glyfosaat in het ontstaan van ALS leest, zal zich afvragen waar wij mee bezig zijn.

 

Maar waarom wordt Roundup dan niet gewoon verboden en gaan we terug naar de schoffel?

 

Het is mogelijk dat de overheid niet precies weet wat de gevolgen zijn van het gebruik van Roundup, maar ik vermoed dat het anders zit. De fabrikant van Roundup, de machtige firma Monsanto, heeft namelijk veel geld geïnvesteerd in de ontwikkeling van plantenrassen die resistent zijn tegen Roundup. Om flink met gif te kunnen sproeien om onkruid te verdelgen, zonder dat de oogst mislukt.

 

Je kunt je voorstellen dat wanneer je Roundup-resistente planten besproeit, er ook glyfosaat in ons voedsel terecht komt. En dan zullen wij mensen (en onze darmflora) daarmee in contact komen. Dat is overigens geen vraag meer, er is aangetoond dat wij allemaal (zelfs baby’s) glyfosaatresten in de urine hebben.

 

Gemakzucht wordt dus duur betaald. Ik pleit voor de terugkeer van de schoffel.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie.

 

The following two tabs change content below.

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)