Ik was ongeveer twee jaar oud, toen ik in het ziekenhuis werd opgenomen omdat mijn moeder even rust nodig had. Althans, zo is het mij verteld. Dan kon zij (10 dagen) bijkomen terwijl mijn amandelen werden geknipt. Ik kan mij dit alles nog precies herinneren. Hoezo trauma?

 

Ik ging met mijn moeder naar het oude Elisabeth Gasthuis in Haarlem, een oud naargeestig gebouw met de lucht van spruitjes vermengd met lysol. We moesten wachten in een hoekje op de gang.

 

Er stond een zitje van rotan, net zoals we toen thuis een rotan bank hadden. Met daarbij een rotan tafeltje met een glazen blad. Enorm hip voor die tijd. Daar moesten we dus even zitten. Ik had geen idee wat mij boven het hoofd hing.

 

Het moet winter geweest zijn, want ik herinner mij de donkere, wollen jas van mijn moeder met de hele grote geribbelde zwarte knopen.

 

Er kwam een dame, een zuster die mij naar een zaal bracht met zeker tien bedden. In de meeste bedden lagen ‘grote’ kinderen, van een jaar of acht. Ik was maar een ukkie als ik mijzelf met hen vergeleek. Maar toch voelde ik mij al groot, te groot om vastgebonden te worden in een bed met tralies. Ik zou daar toch niet meer uitvallen? Waarom moest ik dan vastgebonden worden? De andere kinderen werden toch ook niet vastgebonden? Ik heb gehuild en geroepen dat ik dit niet wilde, ik ben al groot!

 

Maar helaas, daar lag ik dan, vastgebonden in een bed met tralies en mijn moeder ging weg, zij liet mij in de steek! Ik had geen idee wat er ging gebeuren en waarom ik daar lag en elke dag vieze havermoutpap met klonten te eten kreeg, waar ik van moest kokhalzen.

 

Na de eerste totale verplettering kon ik na een paar dagen stil om mij heen kijken het patroon zien. Er kwam elke ochtend een ziekenbroeder de zaal op met een lege brancard op wielen. Dan werd daar een kind op gelegd die de zaal verliet en later lijkbleek en beroerd weer terug kwam. Wat was daar de bedoeling van? Ik snapte er niets van.

 

Tot er op een dag weer iemand opgehaald zou worden, maar nu was ik aan de beurt. Ik moest heel stil op de brancard blijven liggen en de zuster legde een laken helemaal over mij heen. Zij vertelde mij streng dat ik niet mocht kijken waar we waren en zo moest blijven liggen. Ik was verstijfd van angst, maar toen ik haar even hoorde weglopen, heb ik stiekem gekeken waar ik was. Ik stond geparkeerd in een gang in een soort noodgebouw bij het ziekenhuis, maar wat ik daar deed was onduidelijk. Toen de zuster terugkwam was ze boos en ik voelde me stout en ongehoorzaam.

 

De zuster reed mij een kamer in waar ik een gek jasje aan kreeg en op schoot kwam te zitten bij een vreemde meneer. Hij had een kapje in zijn hand waar een vieze lucht uitkwam en ik moest daarin blazen. Hij zette het kapje op mijn mond, ik wilde dat niet en stribbelde tegen. Maar dat had geen zin, ik kwam in een onrustige diepe droom terecht. Zelfs de droom herinner ik mij nog als de dag van gisteren.

 

Ik werd weer wakker in dezelfde kamer, helemaal ontredderd en doodsbang met een nare smaak in mijn mond en een raar gevoel in mijn keel. De zuster bracht mij naar de zaal en hoe de dagen daarna verlopen zijn herinner ik mij niet helemaal meer. Het was net alsof ik er niet helemaal bij was.

 

Ik weet alleen nog dat mijn ouders op visite kwamen met een bakje ijs. Ik kon het niet eten door de pijn in mijn keel en het ijs viel op de grond. Toen mijn ouders weg waren gingen de oudere kinderen op het gesmolten ijs naast mijn bed glijden. Maar dat vond de zuster geen goed idee en iedereen werd weer naar bed gestuurd.

 

Mijn ouders brachten ook een boekje voor mij mee. Zo’n boekje uit de Gouden Reeks, Wim is weg. Dat werd mijn houvast, hoe erg was het dat dit boekje kwijt raakte daar in het ziekenhuis.

 

Dat deze ervaring mijn leven heel erg beïnvloed heeft, lijkt me logisch.

Maar waarom vertel ik dit?

 

Ik moet eerlijk zeggen dat ik getwijfeld heb om het verhaal te vertellen. Het viel ook niet mee om het op te schrijven. Ik vertel het niet om zielig gevonden te worden, maar om te laten zien dat er mensen zijn bij wie het trauma van een operatie op jonge leeftijd weer geactiveerd kan worden door een vergelijkbare ervaring: het moeten dragen van een mondkapje.

 

Het mondkapje liet bij mij alle alarmbellen afgaan, mijn lichaam schoot onmiddellijk in de alarmstand. Mijn lichaam reageerde meteen, je bent onveilig! Bij PTSS, veroorzaakt door zo’n trauma ga je automatisch door je mond ademen. En dat is nu net in zo’n mondkapje heel erg lastig.

 

Ik ben hier niet alleen in, er zijn zeker in mijn generatie heel veel mensen met een zelfde ervaring. Of zij ook een trauma hebben opgelopen, weet ik natuurlijk niet. Overigens verwijt ik niemand iets over wat er toen gebeurd is. Zo gingen die dingen toen gewoon, daar werd niet over nagedacht.

 

Het feit dat ik alles nog voor de geest kan halen alsof het gisteren gebeurd is, zegt genoeg over de impact. Ik dacht alleen dat ik het al verwerkt had, met heel veel psychotherapie, EMDR, EFT, hypnotherapie en nog veel meer. Maar toch, ondanks al mijn harde werken, werd het trauma plotseling getriggerd door een mondkapje.

 

De belangrijkste reden dat ik mijn verhaal doe is dat ik nu regelmatig te horen krijg dat ik een egoïst ben omdat ik geen mondkapje op wil. Van mensen die zichzelf op de borst slaan omdat zij wel rekening met anderen houden, maar tegelijkertijd andersdenkenden veroordelen.

 

Mocht er Ebola uitbreken, dan zal ik een mondkapje opzetten. Die dreiging is reëel. Maar op dit moment doe ik dat liever niet, ik houd rekening met anderen door mij niet in mensenmassa’s te begeven en thuis te blijven als ik klachten krijg. Ik hoop alleen maar dat anderen ook rekening houden met mij en dat iedereen die mondkapjes wil verplichten (omdat het toch geen kwaad kan om zo’n ding te dragen) beseft wat dit met mensen doen kan. Het is dus niet: Baat het niet, dan schaadt het niet.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho, Neuro, Immunologie

 

PS  Het komt wel weer goed met mij hoor, ik weet nu wat ik moet doen om mijn systeem weer tot rust te krijgen, maar een uitdaging blijft het wel.

The following two tabs change content below.

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)