Deze week kreeg ik een vraafile0001828278912g over hypoglykemie. De vraagstelster had een enorme behoefte aan suikers, en eet deze (wel steeds minder) omdat zij anders niet lekker wordt (trillerig, onrustig, klam en chagrijnig). Zij had uitgezocht op internet dat deze klacht hypoglykemie genoemd wordt. De personal trainer die haar begeleidt had uitgelegd dat dit waarschijnlijk geen echte hypoglykemie is, maar dat het tussen haar oren zou zitten. De dame heeft zich laten testen bij de huisarts, en inderdaad het bloedglucosegehalte was niet te laag, eerder te hoog. Zij maakte zich hierover zorgen en kwam bij mij terecht voor een verklaring van deze klachten.

 

Klopt het dat deze klachten tussen de oren zitten, of is er wel degelijk iets aan de hand?

 

Om te beginnen zie ik alle ‘tussen de oren’ diagnoses als een brevet van onvermogen. Ook al schuift men in de reguliere geneeskunde alles wat niet duidelijk is onder het label placebo of nocebo, dat maak het nog geen legitieme verklaring. Brevet van onvermogen, onkunde, gebrek aan inzicht in de fysiologie, gebrek aan empathisch vermogen en vooral ook arrogantie. BAH!

 
Ja, ik wind me hierover op; en terecht. Ik spreek dagelijks mensen die door artsen met een verlegenheidsdiagnose naar huis gestuurd worden. Zo is prikkelbare darm syndroom er ook zo een. Als je om meer uitleg vraagt, krijg je als het meezit het antwoord dat ze het niet weten, maar nog steeds worden patiënten naar huis gestuurd met een schuldgevoel. ‘Tussen de oren’ is het zelfde als inbeelding of aanstelleritis terwijl de arts eigenlijk eerlijk zou moeten toegeven dat hij het niet weet. Dat vind ik arrogant.

 

Ik weet het, er zijn ook artsen die dit gelukkig wel eerlijk zeggen, maar dan nog? Is het niet vreemd dat een deskundige niet verder nadenkt, het onderzoekt en het mechanisme uitlegt? Want echt, die werkingsmechanismen zijn al lang onderzocht, alleen niet in epidemiologisch onderzoek.

 

Oergezond-boekenMaar goed, we dwalen af. De hypoglykemieverschijnselen zijn echt niet verzonnen door deze dame. Haar lichaam liet heel goed zien dat er iets mis is, het was alleen niet zichtbaar in het bloed op de manier zoals je zou denken.

 

Om te beginnen zou de trainer zich moeten afvragen waarom deze dame zo’n behoefte heeft aan zoetigheid. Dat is niet voor niets, dat komt voort uit een behoefte van het lichaam. Er kunnen allerlei redenen voor zijn, waaronder (oxidatieve) stress, insulineresistentie, een darmprobleem zoals een overmatige Candida infectie, een laaggradige ontsteking in de darm of zelfs problemen in de energieproductie van het lichaam. Dat is iets wat je kunt uitzoeken, als je er tenminste in opgeleid bent.

 

Maar goed, de dame is minder gaan suikers gaan eten, terwijl haar lichaam daar juist wel behoefte aan had. Wat gebeurt er dan? Een gezond lichaam gaat dan over op de verbranding van vetten, maar als dat niet lukt zal je trek houden in zoetigheid. Gelukkig hebben we een goed back-up systeem, als de bloedglucose te laag dreigt te worden ga je suikers maken van eiwitten. Dat doet het lichaam met behulp van adrenaline. En dat is precies wat je voelt als je een ‘hypo’ ervaart terwijl de bloedglucose niet te laag is, maar misschien wel iets te hoog.

 

Want adrenaline geeft een onrustig gejaagd en trillerig gevoel, klamme handen, misselijkheid en chagrijnigheid en het brengt de glucose zo snel mogelijk omhoog, misschien wel even te hoog. Zeker als je moeite hebt om adrenaline op tijd weer af te breken, voel je de adrenaline door je lijf gieren en wordt de glucose steeds hoger. Ik heb onlangs in een blog uitgelegd dat 30% van de mensen moeite heeft met het afbreken van stresshormonen zoals adrenaline. Zo ongewoon is dit verschijnsel dus niet.

 

In plaats van iemand met lege handen of een sticker van inbeelding naar huis te sturen, kun je als professional jezelf ook verdiepen in de werkingsmechanismen. Begin maar eens met het lezen van Oerslank, daarin worden veel werkingsmechanismen uitgelegd.

 

De dame in kwestie is inmiddels gerustgesteld, zij heeft alleen het vertrouwen in haar trainer en huisarts verloren. Zij gaat op zoek naar een behandelaar die de oorzaak van haar zoetbehoefte gaat onderzoeken, maar vooral iemand die haar en haar klachten serieus neemt.

 

In de afgelopen twintig jaar heb ik helaas veel van dit soort ervaringen van mensen gehoord en ik word er elke keer weer verdrietig van. Ik besef mij maar al te goed dat onder de complementaire behandelaars ook veel kaf onder het koren te vinden is. Zo ervaren artsen ook dat er missers gemaakt worden in de complementaire geneeskunde, natuurlijk, net zo goed.

 

Ik hoop dat wij allemaal minder genoegen zullen nemen met nietszeggende stickers, maar ik heb er vertrouwen in dat dit echt gaat lukken door alle goede informatie we op internet met elkaar delen.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

The following two tabs change content below.

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)