Dit liedje zit al de hele week in mijn hoofd. Je kent het vast wel, dat liedje van Stef Ekkel en René Karst. Het refrein klinkt als volgt: “Liever te dik in de kist, dan weer een feestje gemist.”
Ik vroeg me af waarom dat liedje (wat mij altijd mateloos irriteerde) nu in mijn hoofd zit. En ineens werd het mij duidelijk.
Het gaat over verantwoordelijkheid.
Wie mijn blogs vaker leest, weet dat ik zelf de nodige fysieke uitdagingen had en heb. Ik wil niet in de slachtofferrol duiken, toch is het wel wezenlijk om eens te noemen.
Ik was chronisch moe en heb lipoedeem, de ziekte van Hashimoto en nog veel meer kwalen, die mij ertoe hebben gedwongen om mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik moest mijn leefstijl wel aanpassen, anders had ik al lang te dik in mijn kist gelegen. Dat betekent niet dat ik alles onder controle heb, maar ik werk er hard aan om overeind te blijven.
Dat doe ik door zo veel mogelijk te bewegen, streng op mijn voeding te letten (nee een glaasje wijn en een bitterbal zit er voor mij gewoon nooit in), mijn stress en mijn Early Life Stress te beteugelen en met specifieke suppletie die mijn biochemie ondersteunt.
Als ik geluisterd had naar de behoefte van mijn lichaam (wat schreeuwde om suiker), de gangbare voedingsadviezen, de verleidingen van de voedingsindustrie en naar de medicatieoplossingen van de reguliere geneeskunde, was ik nu ook zwaar obees geweest.
Goddank ben ik eigenwijs en ben ik gaan studeren en kan ik anderen inspireren en informeren over de werking van het lichaam (en mij irriteren aan liedjes waarin mensen geen verantwoordelijkheid nemen).
En dan komen we weer terug bij de verantwoordelijkheid.
In deze bizarre tijd (waarin mensen met diabetes II, overgewicht en een hoge bloeddruk meer gevaar lopen om ernstig ziek te worden van het Corona virus) zullen we moeten kijken waarom bepaalde mensen hun verantwoordelijkheid niet nemen.
Is dat omdat ze dat niet willen, of omdat zij dat niet kunnen?
Ik denk het laatste (ook al irriteert het mij dus toch wel).
In mijn blogs schrijf ik al jaren over dit onderwerp. Onze voedselkeuze wordt namelijk in principe gestuurd door ons primitieve brein. Dit primitieve brein overruled de neocortex. We weten heus wel dat onze keuzes niet verstandig zijn, maar de drang naar zoet en vet voedsel is sterker dan de rede.
Wanneer je jezelf realiseert waar deze drang vandaan komt (stress, ontstekingen en toxines), heb je de eerste stap gezet op weg naar gezondheid. Dan kun je niet meer terug. (Nee, ik zeg niet dat je schuldig bent aan diabetes en overgewicht en ook niet dat je met je voeding veranderen alles oplost.)
Ik zie deze crisis als kans om als maatschappij bewuster te worden. Een kabinet wat zegt dat gezondheid ons grootste goed is, kan toch niet anders dan nu preventieve maatregelen nemen? Als we nu in staat zijn om met zijn allen gigantische offers te brengen voor onze gezondheid, zal het toch een peulenschil zijn om onszelf niet meer te vullen, maar echt te voeden?
Yvonne van Stigt, master in de klinische, Psycho, Neuro, Immunologie
Ps, ik weet het, de afbeelding is niet helemaal perfect. We willen geen doosje suikerklontjes wegeten. Maar het is maar een plaatje, toch?
Yvonne van Stigt
Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)
- In één keer van je trauma af, kan dat? - 31 oktober 2021
- De diepere lagen van het ontstaan van lipoedeem - 24 oktober 2021
- Boos - 26 december 2020
- Verantwoordelijk - 19 december 2020
- Waarom wil niet iedereen een prikje? - 12 december 2020
Ik heb ook de afgelopen tijd vaak aan dat liedje gedacht. Jarenlang we, wat de jeugd noemt, een yolo mentaliteit gehad en nu moet vanwege een griep de hele wereld kapot.Ik kan er met mijn verstand niet bij.