Er mag geen reclame meer gemaakt worden voor boeken waarin de bijwerkingen van vaccineren besproken worden. De overheid vindt dat gevaarlijk en wil niet dat we hierover kunnen lezen. Ik ben benieuwd wanneer er sites op dit gebied ook gecensureerd gaan worden. In feite mag er dus niet gesproken worden over eventuele bijwerkingen van vaccinaties. Dat is gewoon ontkenning van de risico’s.

 

Ik heb er een bloedhekel aan, maar dat zal wel een dingetje van mij zijn. Doordat ikzelf lang geleden met een kluitje in het riet gestuurd ben, raakt het nog steeds een zere plek; ontkenning van wat er is. Gewoon negeren, niet over praten, of glashard ontkennen. Bah!

 

De generatie van voor de oorlog is opgegroeid met ‘nergens over praten’ en daar ervaren we nog steeds de gevolgen van. Gelukkig verandert er al veel in onze maatschappij en gaat het op dit gebied echt wel de goede kant op.

 

Toch hoorde ik in de afgelopen 25 jaar van mijn cliënten bijna dagelijks de verhalen over hun ervaringen met medisch specialisten. En dat waren meestal geen positieve ervaringen. Het is niet zo gek dat ik na al die jaren een ietwat somber beeld van onze gezondheidszorg gekregen heb. Want de mensen die tevreden waren over hun behandeling in het ziekenhuis kwamen natuurlijk niet bij mij voor hulp.

 

De grootste klacht van mijn patiënten was dat ze niet gehoord werden, niet serieus genomen werden en dat hun klachten werden afgedaan als psychisch. Of dat de voor de hand liggende verbanden gewoon glashard ontkend werden.

 

Ik sprak veel ouders die hun kind zagen veranderen direct na een vaccinatie. Maar nee hoor, dat was onzin, dat zouden ze zich wel ingebeeld hebben. Van vaccinaties verandert het gedrag van kinderen niet, dat is niet wetenschappelijk bewezen.

 

Ook heb ik heel wat mensen gezien met chronische vermoeidheid die zich met veel moeite naar het ziekenhuis of de keuringsarts gesleept hadden om daar te horen dat ze niets mankeerden ‘omdat alle bloedwaarden goed waren’.

 

Wat dacht je van al die mensen die duidelijk opknapten nadat ze hun voedingspatroon veranderden, maar van de arts te horen kregen dat het onzin was dat ze verkeerd reageerden op gluten, melk of tomaat. Nee het zat allemaal tussen hun oren.

 

In Facebookgroepen over schildklierklachten lees ik nu nog dagelijks dat (vooral)vrouwen zich niet serieus genomen voelen, dat artsen vaak niet verder willen kijken dan hun neus lang is, geen adequaat onderzoek willen doen en de zogenaamde ‘restklachten’ niet serieus nemen.

 

Hoe kan het toch dat in een tijd waarin we allemaal wakker worden, in de tijd van transparantie, de tijd waarin #metoo openheid heeft gebracht, dat er nog steeds niet gesproken mag worden over vaccinatieschade? Waarom worden die ouders niet geloofd?

 

Is het nu zo moeilijk om mensen serieus te nemen? Om hen erkenning te geven voor wat zij ervaren, ook al heb je er als arts geen verklaring voor en denk je dat het niet wetenschappelijk bewezen is?

 

Wat is dat toch voor een raar fenomeen?

 

Ik kan er een paar redenen bedenken voor dit gedrag (maar er zijn er misschien meer). Is het arrogantie, angst, onvermogen, tijdgebrek of een ‘hiërarchische bedrijfscultuur’?

 

Ik weet het niet.

 

Ik weet wel dat mensen die erkenning krijgen voor hun slachtofferschap juist geen slachtoffergedrag meer hoeven te vertonen. Wanneer je erkenning krijgt voor iets wat je is overkomen, (of wat je mankeert) zet je de eerste stap naar genezing.

 

Door ervaringen van mensen te ontkennen, creëer je juist alleen maar meer weerstand. Dan gaan mensen op allerlei manieren op zoek om hun gelijk te halen. Dat werkt dus contraproductief. Alhoewel… dit zijn wel de mensen die op zoek gaan naar kennis en zich verenigen via de sociale media. In besloten of geheime Facebookgroepen delen zij hun kennis en ervaringen, waardoor anderen weer erkenning krijgen en bevestigd worden in hun ervaringen.

 

Deze ontwikkeling is niet meer te stoppen, zeker niet door het verbieden van reclame voor boeken waarin genuanceerd over vaccinaties gesproken wordt.

 

Yvonne van Stigt, master in de klinische Psycho Neuro Immunologie

 

PS  Voor de duidelijkheid, ik ben geen tegenstander van vaccinaties, ik wil dat mensen met klachten en ouders die bijwerkingen waarnemen van vaccinaties (zoals ook in de bijsluiters vermeld) serieus genomen worden.

 

The following two tabs change content below.

Yvonne van Stigt

Yvonne van Stigt wordt als evolutionair gezondheidsdeskundige veel gevraagd als spreker voor congressen en lezingen. Zij is afgestudeerd in de klinische Psycho Neuro Immunologie aan de Universiteit van Gerona (Spanje). Meer dan 20 jaar geleden gaf haar eigen lichaam aan dat er iets niet goed ging, Yvonne was chronisch moe. Omdat de onderzoeken in het medische circuit geen duidelijkheid gaven, is zijzelf op onderzoek uit gegaan. Door de verandering van haar voedingspatroon kon zij snel weer functioneren en is zij volop gaan studeren. Dit heeft geresulteerd in een vijftal boeken Bekijk de boeken en de Oerslank organisatie. Op dit moment is Yvonne directeur en hoofddocent bij het OPFG, een vernieuwende onderwijsorganisatie op het gebied van de leefstijlgeneeskunde. Wil je daar meer over weten? Neem hier een kijkje op de site van de opleiding

Laatste berichten van Yvonne van Stigt (toon alles)